ΛΆΘΟΣ ΘΈΜΑ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΏΝ ΕΞΕΤΆΣΕΩΝ


Απαράδεκτα για ακόμα μία φορα φέτος θεωρήθηκαν,από πολλούς, τα θέματα των πανελλαδικών εξετάσεων και ιδιάιτερα στην φυσική κατεύθηνσης . Η δική μου άποψη στο ζήτημα συμφωνεί με την άποψη της Ένωσης Ελλήνων φυσικών-προφανώς-. Ειδικότερα : Σύμφωνα με τον Νεύτωνα όταν ένα σώμα δέχεται μία δύναμη την χρησιμοποιεί αποκλειστικά ώστε να μεταβάλλει την κινητική του ενέργεια . Στο θέμα Γ4 ζητείται από τους μαθητές να υπολογιστεί η μέγιστη κινητική ενέργεια του συστήματος δοκός-μπάλα.Ωστόσο , παρατηρούμε ότι εάν κάνουμε Α.Δ.Ε από την χαμηλότερη θέση έως την υψηλότερη η τελική ταχύτητα υ του συστήματος είναι μεγαλύτερη από την οριακή ταχύτητα υορ άρα υ>υορ(1). Συνεπώς το σώμα θα κάνει ανακύκλωση και αφού η δύναμη Fl θα συνεχίσει να ασκείται η κινητική ενέργεια θα αυξάνεται επ' άπειρον μέχρι το σώμα να αποκτήσει ταχύτητα κον΄τα στην ταχύτητα του φωτός και η μάζα του να γίνει άπειρη. Η παρακάτω λύση απορρίπτεται: Κmax =>
ΣF=0 => mgημφ + Mgημφ = Fl => ημφ = Fl/10mολ => ημφ = ημ60 αρα φ=60 μοίρες

ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΜΟΥ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΚΟΣΜΟΛΟΓΙΑ
Κεφάλαιο 1-3 η Μεγάλη διαμάχη

Σιγά σιγά οι παρατηρήσεις άρχισαν να πληθαίνουν. Ιδρύθηκαν σε κάθε γωνία της γής αστεροσκοπία που έκαναν όλο και περισσότερες παρατηρήσεις καθημερινά,παρατηρήσεις οι οποίες συμβάδιζαν με τη θεωρία της γενικής σχετικότητας . Παράλληλα όμως στον ουρανό παρατηρήθηκαν σε πολλά σημεία του σύμπαντος σώματα αδιευκρίνιστης προέλευσης τα οποία έμοιαζαν με γιγάντια νέφη ,για το λόγο αυτό ονομάστηκαν νεφελώματα . Σύντομα τα νέφη έκαναν τους επιστήμονες να αναρωτιούνται ποια είναι η προέλευση και ποια η σύσταση τους . Δύο απαντήσεις επικράτησαν , η πρώτη θεωρούσε τα νεφελώματα ως συμπυκνωμένη μεσοαστρική ύλη (απλή σκόνη δηλαδή) που λόγω της βαρύτητας και άλλων παραγώντων συγκεντρώθηκε στο μέρος που ονομάσαμε νεφέλωμα . Η δεύτερη υποστήριζε πως τα νεφελώματα ήταν ξεχωριστοί γαλαξίες σαν τον δικό μας και το γεγονός ότι έμοιαζαν με νέφη οφειλόταν στα αστέρια που περιείχαν τα οπόια απείχαν τεράστιες αποστάσεις από τη γή και γι αυτό έμοιαζαν με σκόνη.Η νέα αυτή διαφωνία των επιστημονικών απόψεων ονομάστηκε ΜΕΓΑΛΗ ΔΙΑΜΑΧΗ .

Στην επίλυση του προβλήματος της μεγάλης διαμάχης συνέβαλλαν πολλοί αστροφυσικοί της εποχής την βασική θεωρία όμως, στην οποία βασίστηκαν οι μετέπιτα αστρονόμοι για να ερμηνεύσουν τη φύση των νεφελωμάτων, την διαμόρφωσε μία εξαιρετική επιστήμονας η Χενριέτα Λίβιτ. Η Λίβιτ εργαζόταν εθελοντικά στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρτν παρατήρησε ,στον ουράνιο θόλο, αστέρες των οποίων η φωτεινότητα παρουσίαζε μία ιδιομορφία ,δηλαδή, άλλαζε με την πάροδο του χρόνου.Τέτοιου είδους αστέρες βρήκε σ’ ένα αστρικό σμήνος γνωστό και ως νέφος του Μαγγελάνου. Η Λίβιτ παρατήρησε πως η φωτεινότητα καθενός από αυτούς τους αστέρες είχε μία μέγιστη και μία ελάχιστη τιμή ανάμεσα στις οποίες κινούταν κατά μια περίοδο συγκεκριμένη για κάθε αστέρα. Έτσι έκανε μία γραφική παράσταση ως εξής :

Κάθε σημείο της γραφικής παράστασης αποτελεί έναν Κηφείδη ,στον άξονα χ΄χ βρίσκεται η περίοδος μεταβολής της λαμπρότητας του κάθε Κηφείδη και στον άξονα ψ΄ψ βρίσκεται η αντίστοιχη λαμπρότητα του αστέρα.Οι γραφική παράσταση αποτελείται από δύο καμπύλες. Η λαμπρότητα του κά8ε Κηφείδη θα κινείται περιοδικά ανάμεσα στις τιμές που περικλείονται από τις δύο γραφικές παραστάσεις . Το συμπέρασμα που εξάγεται από αυτή την παρατήρηση είναι : Αν δύο Κηφείδες έχουν ίδια περίοδο στην μεταβολή της λαμπρότητας τους τότε η ενδογενής λαμπρότητες τους είναι ίσες . Αυτό σημαίνει πώς οποιαδήποτε απόκλιση στις φαινόμενες λαμπρότητες των δύο αστέρων οφείλεται στην διαφορά των αποστάσεών τους από τον παρατηρητη(εμπειρικά οι Κηφείδες με μικρότερες περιόδους έχουν μεγαλύτερες λαμπρότητες ).Με τον τρόπο αυτό οι επιστήμονες ήταν πλέον σε θέση να μετρήσουν την απόσταση άλλων Κήφείδων συναρτήσει αυτής του νέφους του Μαγγελάνου. Χρησιμοποιώντας την μέθοδο αυτή και σε συνδιασμό με τη μέθοδο της αστρικής παράλλαξης οι αστρονόμοι ήταν σε θέση να υπολογίσουν την απόσταση της γής από οποιοδήποτε Κηφείδη.